درمان شكستگي هاي قوزك خارجي مچ پا (لترال مالئول) يكي از زمينه هاي مورد علاقه جراحان ارتوپد است زيرا اين شكستگيها نه تنها شايعند بلكه درمان آنها هم دشوار است. اين شكستگي ها غالبا در مردان جوان ايجاد شده و به از دست دادن شغل و تبعات اقتصادي و اجتماعي ناشي از آن ميانجامد. اين عوارض فشار زيادي به سيستم هاي ارائه دهندة خدمات بهداشتي و درماني در همة كشورها وارد ميكند. دو روش درماني اصلي براي درمان شكستگيهاي قوزك خارجي وجود دارد كه هر روش معايب و محاسن خود را دارد. درمان غير جراحي شامل گچ كوتاه ساق يا بريسهاي فانكشنال بوده و تكنيك اصلي جراحي شامل اينترامدولاري پين و پلاك با پيچ است. از آنجايي كه تاكنون مطالعهاي در مورد مقايسهي دو روش جراحي فوق در مراكز ما صورت نگرفته است تصميم گرفتيم نتايج درماني شكستگيهاي تيپ A,B,C وبر را به دو روش اينترامدولاري پين و پلاك و پيچ در دو مركز امام خميني (ره) و رازي اهواز كه تحت درمان قرار گرفته بودند را از نظر ميزان يونيون، ميزان عفونت و تفاوت زمان لازم براي برگشت به كار و مقايسهي راديولوژيك قرار دهيم. مطالعهي مورد نظر گذشته نگر بوده و جمعيت مورد مطالعه كلية بيماران با شكستگي بسته قوزك خارجي تيپ A,B,C وبر كه از تاريخ 1/1/1385 تا 29/12/1389 (5سال) در دو مركز فوقالذكر به روشهاي مذكور درمان شدهاند بودند. در صورت وجود شكستگي باز همراه يا تيپهاي ديگر شكستگي (پاتولوژيك، ديابتيك و ...) بيماران از مطالعه خارج ميشدند. در طي مدت مطالعه جمعا 125 بيمار (56 بيمار با اينترامدولاري و 69 بيمار با پلاك و پيچ) تحت پيگيري قرار گرفتند از اين تعداد 110 بيمار (51 بيمار با اينترامدولاري پين و 59 بيمار با پلاك و پيچ) دورهي پيگيري را كامل كردند و 35 بيمار زن و 75 بيمار مرد بودند و متوسط سن بيماران در هنگام عمل 4/30 بود. از 51 بيمار درمان شده با اينترامدولاري پين 48 بيمار (94%) دامنة حركتي قابل قبولي بدست آوردند و از 59 بيمار درمان شده با پلاك 51 بيمار (04/86%) دامنهي حركتي قابل قبولي بدست آوردند كه از اين نظر بين دو روش از لحاظ آماري تفاوت معنيداري وجود نداشت. ميزان عفونت در بيماران درمان شده با پين 3 نفر (9/5%) و در بيماران درمان شده با پلاك 7 نفر (9/11%) بود. ميزان عفونت از لحاظ آماري به صورت معنيداري نبوده اما در گروه درمان شده با پلاك بيشتر بود. متوسط درمان جوش خوردن شكستگي در گروه درمان شده با پين 62/11 هفته و در گروه درمان شده با پلاك 67/12 هفته بود كه اين ميزان از لحاظ آماري به صورت معنيدار در گروه درمان شده با اينترامدولاري پين كوتاهتر بود. متوسط زمان برگشت به كار در گروه درمان شده با پين 1/3 ماه بود و در گروه درمان شده با پلاك 77/3 ماه بود. كه اين نشاندهنده زمان برگشت به كار كوتاهتر گروه درمان شده با پين نسبت به گروه درمان شده با پلاك ميباشد كه از لحاظ آماري تفاوت معنيداري بين دو گروه وجود دارد. نتايج اين مطالعه نشان ميدهد كه بيماران با شكستگي قوزك خارجي كه با روش اينترامدولاري پين درمان شده بودند نسبت به بيماراني كه با پلاك و پيچ درمان شده بودند عفونت كمتر، زمان جوش خوردن كوتاهتر و زمان برگشت به كار كمتري دارند. با وجودي كه در تعدادي از بيماران گروه درمان شده با پين مجبور به بازكردن محل شكستگي شديم اما همچنان نتايج بيماران گروه اول بهتر از بيماران گروه دوم است و در كل اينترامدولاري پين انتخاب ارجح براي بيماران شكستگي بستهي قوزك خارجي مچ پا نوع A,B,C وبر مي باشد.
Background: This study reviews the results of lateral malleolar fracture treatment by intramedullary pin and plate-screw treatments. Also it reviews the side effects, advantages and disadvantages of each of the methods. In addition, it surveys the results of performance after the surgery, resolution time and turning back to work period through the aforementioned methods. Methods: In a retrospective study in a five-year course (2005 – 2010), 110 lateral malleolar fracture patients were studied through LEFSS core from which 51 cases were treated by intramedullary pin and the rest, 59 cases, were treated by late-screw treatment in two medical centers in Ahvaz ( Imam Khomeini & Razi) Results: After the survey the following results obtained. From among 51 lateral malleolar fracture patients, 48 patients (94%) had an acceptable R.O.M. The infection rate is three patients (5.9%) in the first group and seven patients (11.62 %) in the second group. Also the average of resolution time in the first group is 11.62 weeks and in the second one is 12.67 weeks. Finally, considering the turning-back period, the first group had a 3.1 months course and the second group had a 3.77 months course through which a significant and meaningful difference is apparent. Conclusion: The result of this study show that in comparison with the group who have been treated by intramedullary pin, the patients from the first group who have been treated by lateral malleolar fracture have less infection, faster resolution time, and shorter turning-back period