زمينه و هدف: هدف از اين تحقيق مقايسه اثر روزه داری ماه رمضان (به عنوان يک الگوی رژيمی) و فعاليت ورزشی هوازي منظم بر شاخصهای ليپوکالين-2 (LCN2)، پروفايل ليپيدی و مقاومت انسولينی افراد چاق غيرفعال بود.
روش کار: اين تحقيق از نوع تحقيقات شبه تجربی با طرح اندازههای تکراری بود. در اين مطالعه 18 مرد چاق 40 تا 50 ساله با نمايه توده بدنی بيش از 30 کيلوگرم بر متر مربع به صورت فراخوان عمومی جهت شرکت در اين طرح تحقيقی از ميان 70 داوطلب به طور تصادفي انتخاب شدند و پس از دارا بودن شرايط لازم به دو گروه روزه دار (9N=) و گروه روزهدار و فعاليت ورزشی (9 N=) تقسيم شدند. سپس در حالی که گروه روزه دار تنها روزه داری را به عنوان اثر مداخلهای انجام ميداد، گروه روزه دار و فعاليت ورزشی علاوه بر روزه داری، فعاليت ورزشی را به صورت 27 جلسه در ماه انجام ميدادند. جهت بررسی متغيرهاي مورد نظر از افراد چهار نوبت متفاوت نمونهگيری خونی به عمل آمد. در نهايت جهت تجزيه و تحليل دادهها از آمار اندازههای مکرر تحليل واريانس در سطح 05/0p< استفاده گرديد.
يافته ها: نتايج تحقيق نشان داد که سطوح LCN2 در هر دو گروه طي ماه رمضان کاهش می يابد. با اين حال، اين اثر کاهشی تنها در گروه روزهدار و فعاليت ورزشی معنادار بود (05/0 p<). همچنين، ميزان مقاومت انسولينی در هر دو گروه کاهش يافته بود که اين کاهش در گروه روزهدار معنادار بود (05/0p<). به علاوه، سطوح LCN2 تنها در هفته چهارم ماه رمضان با مقادير مقاومت انسولينی افراد چاق ارتباط معناداری داشت (05/0 p<).
نتيجهگيری: با توجه به نتايج تحقيق به نظر ميرسد کاهش يافتن سطوح LCN2 توسط روزه داری و همچنين روزه داری و فعاليت ورزشی عاملی در کاهش مقاومت انسولينی افراد چاق باشد.